Ağzından Çıkarmayan Escort Beren

Bomonti’nin tarihi bira fabrikasından dönüştürülmüş modern kültür komplekslerine ve arnavut kaldırımlı dar sokaklarına inen soğuk sonbahar poyrazı, Kurtuluş Caddesi’nin eski binalarının cephelerini döverken, Şişli’deki bir anadolu lisesinin son ders zili çaldı. On yedi yaşındaki Beren, okul ceketinin üzerine giydiği haki yeşili parkasının fermuarını çekip ağır sırt çantasının askılarını omuzlarında sabitledi. Sınıf arkadaşlarının Nişantaşı’na doğru kahve içmeye gitme tekliflerini nezaketle geri çevirerek, adımlarını Bomontiada’nın hemen arka sokağında, restore edilmiş endüstriyel tipte sekiz katlı bir binanın dördüncü katında yer alan uluslararası akustik mimarlık ve çevresel gürültü kontrol acentesine doğru hızlandırdı.

Beren, sekiz ay önce babasını Okmeydanı’ndaki bir tünel inşaatı şantiyesinde meydana gelen yüksek gerilim trafo patlamasında yitirdikten sonra astım hastası annesi ve ortaokula giden küçük erkek kardeşinin tüm geçim yükünü sırtlamıştı. Feriköy’deki mütevazı bir apartman dairesinin kirasını ödemek, annesinin her ay yenilenen düzenli nefes açıcı ilaçlarının ve oksijen maskelerinin masrafını karşılayabilmek için hafta içi her gün ders bitiminde bu acentede akşam sekreteri ve uluslararası desibel tescil kayıt personeli olarak çalışıyordu.

Büro; taze filtre kahve, akustik yalıtım süngeri, teknik çizim paftaları ve yüksek çözünürlüklü ploter cihazlarının ritmik vızıltısıyla kaplı son derece vakur, kurumsal ama yüksek tempolu bir mekândı. Beren’in görevi; Londra ve Zürih merkezli mimarlık stüdyolarından gelen ses yalıtımı şartnamelerini sisteme işlemek, Çevre ve Şehircilik Bakanlığı akustik rapor onay dosyalarını kodlarına göre klasörlemek, gelen uluslararası kuryeleri karşılayarak desibel ölçüm kütüklerini teslimat defterine kaydetmekti. Saatlerce ekran karşısında frekans değerlerini, desibel katsayılarını ve patent sicil numaralarını doğrulamaktan göz pınarları kurur, topuklu ayakkabılar içinde ayak tabanları sızlar ve dev arşiv klasörlerini üst raflara taşımaktan kolları ile sırtı ağrırdı.

Beren’in en büyük arzusu ise Yıldız Teknik Üniversitesi Mimarlık Bölümü’nü kazanıp ses dalgaları, konser salonu akustikleri ve insan sağlığına uygun konutlar tasarlayan vizyoner bir mimar olmaktı. Sekreterlik masasının altındaki çekmeceye YKS Sayısal özet kartlarını ve Fizik-Matematik ders föylerini gizlice yerleştirmişti. Bir yandan dahili telefon hatlarını yönlendirip kurye zimmetlerini yaparken, göz ucuyla çekmecedeki dalga mekaniği, integral ve türev sorularını zihninden çözüyordu. Arkadaşları evlerinde rahatça test çözerken, o, klavye tıkırtıları ve dev akustik rölövelerin ortasında geleceğini tırnaklarıyla kazıyordu.

O akşam, Galataport projesi için hazırlanan yetmiş beş parçalık Acil Akustik Sertifikasyon Dosyası’nın taranması, numaralandırılması ve e-imza portalına yüklenmesi son ana kaldı. Şirketin kıdemli operasyon sekreteri acil bir ses ölçümü için Karaköy şantiyesine gidince, tüm tarama, kontrol, kodlama ve arşiv yükleme işi Beren’in omuzlarına bindi. Gece saat onu geçtiğinde elleri kâğıt kesiklerinden sızlamaktan hissizleşmiş, bacakları yorgunluktan titriyordu. Binanın ağır çelik kapısını kilitleyip Osmanbey Metro Durağı’na doğru yürürken cebindeki günlük yevmiyesi ve çantasındaki bitirilmiş test fasikülüyle İstanbul’un dondurucu gecesinde kendi geleceğini inşa etmenin gururunu taşıyordu.