Kucaktan İnmeyen Escort Bengü

Dudullu Organize Sanayi Sitesi’nin üzerini örten karanlık çökerken, Ümraniye’deki Anadolu lisesinin çıkış zili yankılandı. On altı yaşındaki Bengü, okul formasının üzerine geçirdiği yıpranmış hırkaya sarındı. Sınıf arkadaşları Ümraniye Çarşı’ya doğru yürürken, o adımlarını fabrika binalarının arasından uzanan soğuk ve geniş sanayi caddesine doğru hızlandırdı.

Bengü, inşaat işçisi olan babasının geçirdiği bir kaza sonucu sakat kalması üzerine ailenin tek geçim kaynağı haline gelmişti. Dört nüfuslu evin kirası ve babasının tedavi masrafları bu genç kızın omuzlarındaydı. Lise eğitimini aksatmadan akşamları bu imalathanede ahşap sandık montajı ve çivileme işçisi olarak çalışıyordu.

Atölye; taze çam ve kavak kokusu, talaş tozu, havalı çivi tabancalarının patlamaya benzeyen yüksek gürültüsüyle dolu yarı açık bir alandı. Görevi; kesimden çıkan ahşap çıtaları kalıplara oturtmak, havalı çivi çak tabancasıyla sandık gövdelerini birleştirmek ve kıymıklı yüzeyleri zımparalamakdı. Saatlerce ağır ahşap plakaları taşımaktan kollarında derman kalmaz, havalı tabancanın geri tepmesi yüzünden bilekleri sızlardı.

Bengü’nün tek arzusu, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi’nde Endüstriyel Tasarım okumaktı. Zımpara tezgahının karşısındaki ahşap panoya fizik ve geometri formül kartlarını asmıştı. Bir yandan iki eliyle ahşap yüzeyleri zımparalarken, gözleriyle duvardaki vektör ve kuvvet denklemlerini takip eder, zihninden problemleri çözmeye çalışırdı. Tabanca gürültülerini zihnini odaklamak için bir ritme dönüştürmüştü.

O gece, limandan kalkan bir yük gemisi için acilen hazırlanması gereken iki yüz adet ihracat sandığının montajı gecikti. Atölye sahibi başka bir teslimata gitmek zorunda kalınca tüm yük Bengü’ye kaldı. Saatlerce talaş tozunun ve çivi seslerinin ortasında sandıkları tek tek birleştirdi, zımparaladı ve paletlere istifledi. Gece saat yarımı gösterdiğinde ambalajlama ancak bitti. Üstü başı ahşap tozu kokar halde atölyeyi kilitledi. Dudullu otobüs durağına doğru yürürken esen soğuk poyraz yüzüne çarptı; ama Bengü, bu koca şehrin zorluklarına rağmen kendi kaderini ahşap gibi sabırla ve dirençle şekillendirdiğini çok iyi biliyordu.