Balat ve Süleymaniye Sokaklarında Gezen Elif

Elif, Memleketten İstanbul’a Sanat Tarihi okumak için geldiğinde, kentin büyülü tarihiyle kendi geleceğini inşa edebileceğini sanıyordu. Ancak hayat, Süleymaniye’nin dik yokuşlarında ve Balat’ın nemli, dökülen binalarında o kadar da cömert davranmadı.

Bursunun kesilmesiyle birlikte Elif, Balat’ta eski bir atölyenin çatı katında kalmaya başladı. Kışın pencerelerden giren poyraz, odanın ortasındaki kovanın içinde toplanan yağmur sularıyla yarışıyordu. Gündüzleri kampüste kütüphanede sıcak bir köşe ararken, akşamları Balat’taki antikacılarda ve sahaflarda hamallıktan farksız işler yapıyordu. Eski ahşap konakların restorasyonlarında çıraklık yapıyor, harç taşıyıp boya karıştırarak günü kurtarmaya çalışıyordu.

En büyük zorluk ise yalnızlıktı. İstanbul’un kalabalığı, Elif’in üzerine çöken devasa bir gölge gibiydi. Bir akşam atölyeye dönerken, Balat’ın dar sokaklarında elindeki çizim dosyasını yağmur birikintisine düşürdü. Haftalarca uğraştığı mimari rölöveler gözlerinin önünde mürekkep izlerine dönüştü. O an, Haliç’in soğuk rüzgarına karşı durup ağlamak istedi. Fakat İstanbul ağlayanları sevmezdi; bunu çabuk öğrenmişti. Üstünü silkeledi, ıslak paçalarını umursamadan yürümeye devam etti. Şehrin tarihi onu yutmaya çalışıyordu ama Elif, o taş binaların arasında kendi adını bir köşeye kazımaya kararlıydı.