Dolgun Kalçalı Esmer Güzeli Pelin

Pelin, tarihi cam ve çeşme aynaları restorasyonu üzerine çalışan, 18. yüzyıl Osmanlı konaklarındaki cıvalı ve gümüş kaplama antika aynaların dökülen sırlarını kimyasal banyolarla tamamlayan yirmi dördüncü yaşına girmiş bir cam ustasıydı. Şehrin tarihi sur kuşağına yakın bir çalışma alanı kurabilmek için Yedikule’de, Hacı Evhaddin Caddesi’ne bağlanan İmrahor Sokağı’ndaki eski bir marangozhanenin alt katını atölye-ev yaptı.

Pelin’in mücadelesi; gümüş nitrat solüsyonlarının, özel cam temizleme asitlerinin yüksek pahalılığı ve Yedikule’nin yüksek nemli havasının cam üzerindeki sır tabakasını puslandırma riskiydi. Gündüzleri Kazlıçeşme yakınlarındaki deri atölyelerinde parça başı zımpara işinde çalışıyor, gece yarısı ise atölyesindeki sarı masa lambasının altında büyüteçle antika camların arkasındaki gümüş oksitlenmelerini kazıyordu. Odasında sabit bir ısıtma olmadığı için kışın soğuktan uyuşan elleri, hassas kimyasal döküm işlemlerinde dereceyi tutturmasını zorlaştırıyordu.

Kırılma noktası, özel bir konak restorasyonu için hazırladığı 19. yüzyıla ait oymalı bir duvar aynasının gümüş sır banyosu gecesinde yaşandı. Yedikule çevresinde yapılan altyapı kazısı sırasında kepçenin ana su borusunu patlatması sonucu, tazyikli su Pelin’in atölyesinin pencerelerinden içeri doldu. Su, doğrudan sır banyosundan yeni çıkarılmış ve henüz koruyucu verniği sürülmemiş cam yüzeyin üzerine aktı.

Pelin, dondurucu suyun içinden aynayı saniyeler içinde çekti. Islanan sır tabakası dakikalar içinde lekelenip soyulabilirdi. Sırılsıklam halde atölyeden çıkıp Yedikule Surları’nın devasa taş bloklarının dibine koştu. Mahalledeki açık bir fırının sıcak havalandırma alanına sığınarak, cam yüzeydeki nemi emici kâğıtlarla saatlerce temizledi. Sabaha kadar fırının kademeli ısısında camı kurutup gümüş sırırn koruyucu katmanını baştan uyguladı. Ertesi gün aynayı pürüzsüz bir yansımayla sahibine teslim ettiğinde, bu şehrin çamuruna ve soğuğuna karşı kendi emeğinin zaferini bir kez daha kanıtlamıştı.