Köyden Gelen Ateşli Escort Göksu

Nisan ayının ilk serin sabahında Boğaz’dan süzülen hafif bir sis Göksu Deresi’nin durgun sularına ve Beykoz’un asırlık ahşap iskelesine çökerken, Nigar kucağındaki ceylan derisi muhafaza çantasını ve paha biçilmez keçi kılı fırçalarını göğsüne bastırmış halde dik taş sokakları adımlıyordu. Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Kalemişi ve Duvar Süslemeleri Bölümü yüksek lisans öğrencisi olan Nigar, Nevşehir’in killi topraklarından İstanbul’a, Osmanlı kalemkâr sanatının tavan ve duvar nakışlarını günümüz mimarisiyle buluşturma sevdasıyla gelmişti. Beykoz’un yukarı mahallelerinde, tavanından çamur akan ve sıvaları dökülen tek odalı bir ahşap evde yaşıyor; geceleri Göksu Kıyısı’ndaki eski bir balıkçı lokantasında masa silip bulaşık yıkayarak hem ev kirasını kapatmaya hem de doğal kök boya, yumurta akı ve 24 ayar varak masraflarını karşılamaya çalışıyordu.

O gün, hayatının seyrini değiştirecek en önemli değerlendirme sunumu ve uluslararası restoasyon bursu seçmesi vardı. Göksu Deresi’nin hemen kenarındaki tarihi bir ahşap kasr restorasyonunda düzenlenecek "Boğaz’ın Süsleme Hafızası ve Kalemkârın Fırçası" sergisine kabul edilmek için aylardır üzerinde çalıştığı, yumurta akı ve kök boya karışımıyla ıhlamur panoya milim milim işlediği devasa "Göksu Kasrı ve Erguvan Motifi" tavan nakış panosunu jüriye teslim etmesi gerekiyordu. Eğer eseri birincilik kazanırsa hem Viyana’daki Tarihi Eserleri Koruma Enstitüsü’ne burslu araştırmacı olarak kabul edilecek hem de üç aydır biriken ev kirasını ve tinerci ustaya olan borçlarını tek kalemde silebilecekti. Günlerce uykusuz kalmış, gözleri kan çanağına dönene kadar mikroskop altında narin tahrir çizgilerini çekmişti.

Ancak Göksu İskelesi’ne doğru inen dar ve yosunlu sokakta yürürken, derenin kenarındaki ahşap restorasyona kereste taşıyan bir at arabası dar yolda kontrolden çıkarak Nigar’ın üzerine doğru savruldu. Anlık bir panikle kenardaki eski taş duvara sıçrayan Nigar, yosun tutmuş kaygan Arnavut kaldırımı taşlarında dengesini kaybederek sertçe kapaklandı. Kucağındaki ahşap muhafaza kasası fırlayarak derenin rıhtım taşlarına çarptı. Kasadan fırlayan o hassas nakış panosu, darbenin etkisiyle fırlayıp Göksu Deresi’nin çamurlu ve sığ sularına düştü; kök boyalar suların içinde erimeye başlarken, kurumamış olan varak kaplamaların üzeri çamurlu bir tabakayla kaplandı.

Nigar, ellerindeki ve dizlerindeki kanamanın acısını hissetmeden, derenin kenarındaki çamurlu suyun içinde mahvolan nakış panosuna bakarak donakaldı. Uykusuz geçen geceler, kök boya ezmekten nasır tutan parmaklar, göz nuru ve kurduğu tüm gelecek hayalleri saniyeler içinde o çamurlu derenin içinde eriyip gitmiş gibiydi. Ağlamaktan nefesi kesilen genç kız, İstanbul’un bu yeşil ama acımasız kıyısında ne kadar çaresiz kaldığını hissetti.

O sırada derenin hemen karşısındaki eski bir ahşap oymacılığı ve nakış atölyesinden çıkan, Beykoz’un altmış yıllık emektar kalemkârı "Nakkaş Yervant Usta" kızın çaresizliğini fark etti. Dükkânından çıkıp Nigar’ı kolundan tuttu, omuzlarına bezir yağı ve kök boya kokan önlüğünü örterek onu kurutulmuş boyalar ve ıhlamur ağacı kokan sıcacık atölyesine götürdü.

Yervant Usta, Nigar’a dumanı tüten bir bardak sıcak çay uzattıktan sonra çamurla ve suyla lekelenen nakış panosunu inceledi. "Boya suda çözünür kızım, ama sanatkârın gözündeki ışık çözünmez," dedi babacan bir sesle. "Eski kalemkârlar tavan nakışı su alınca panoyu söküp atmazdı; su lekesinin etrafına is mürekkebiyle gölge taramaları yapar, lekeyi fırtınalı bir Boğaz bulutuna dönüştürürlerdi. Su senin fırçana müdahale etmedi, ona derenin kendi dokusunu kattı."