Beşiktaş sahilindeki bir bankta oturan Leyla, boğazın serin rüzgarına karşı simidinden bir parça koparıp martılara atıyordu. Sırt çantası, üzerindeki rahat kot ceket ve elindeki kahve bardağıyla, dışarıdan bakan biri için İstanbul’daki herhangi bir üniversite öğrencisinden farksızdı. Oysa akşam olduğunda, bu mütevazı tablonun yerini tamamen başka bir gerçeklik alacaktı.
Anadolu’nun sakin bir kasabasından büyük hayallerle bu metropole geldiğinde, hayatın bu kadar sert olabileceğini tahmin etmemişti. Kiranın, okul masraflarının ve kimsesizliğin yarattığı baskı, onu yavaş yavaş bu yola sürüklemişti. Seçtiği bu hayat, dışarıdakiler için tek bir etiketten ibaret olsa da, onun için her gün büyük bir soğukkanlılıkla yönetilmesi gereken karmaşık bir ayakta kalma mücadelesiydi.
Gündüzün Sınırları, Gecenin Alanları
Leyla’nın 24 saati iki keskin parçaya ayrılmıştı. Gündüzleri kütüphanede saatlerce sessizce çalışan, arkadaş ortamlarında arka planda kalmayı tercih eden o çekingen kadın; akşam olduğunda Mecidiyeköy’deki evinde hazırlanır, şık elbisesi ve dik duruşuyla şehrin lüks mekanlarına adım atardı.
O gece Karaköy’deki boutique bir otelin terasında buluştuğu kişi, yurt dışından gelen ve büyük bir şirketi yöneten yalnız bir adamdı. Leyla, zamanla bu mesleğin en temel unsurunun fiziksel yakınlıktan ziyade bir tür "psikolojik sığınak" sunmak olduğunu anlamıştı. İnsanlar yüksek ücretler ödeyerek aslında sadece yargılanmayacakları, dinlenecekleri ve maskelerini çıkarabilecekleri birkaç saat satın alıyorlardı.
Yazıda anılan işletmeler
Ticari veya sponsorlu bağlantılar şeffaf biçimde etiketlenmiştir.
Kaynaklar
Bilgileri güncel ayrıntılarıyla doğrulamak için kaynak sayfalarını ziyaret edebilirsiniz.