Merve’nin Balat Yokuşlarındaki Kumaş Mücadelesi

Kasım ayının puslu bir sabahında, Balat’ın renkli ama zamana yenik düşmüş tarihi evlerinin arasında Merve, sırtındaki devasa kumaş topunu düşürmemek için akla karayı seçiyordu. Mimar Sinan Tekstil Tasarımı bölümünden yeni mezun olmuş, kendi küçük atölyesini kurmak için Balat’ın arka sokaklarında rutubetli bir dükkân kiralamıştı. Ancak ne yeterli sermayesi vardı ne de piyasada onu tanıyan birileri. İstanbul, onun hayallerini kumaş tezgâhlarına ilmek ilmek işleme arzusunu her geçen gün biraz daha zorlaştırıyordu.

O gün, özel bir defile için hazırladığı ve son parasını yatırdığı elde dokuma kumaşları teslim etmek üzere Merter’e götürmesi gerekiyordu. Zaman daralıyordu; teslimat saatini kaçırırsa hem yüklü bir tazminat ödeyecek hem de sektördeki tek referansını kaybedecekti. Balat’ın dik ve çamurlu yokuşundan aşağı inerken, aniden sokağın başından fırlayan bir motosiklet Merve’ye çarpmaktan son anda kaçtı. Merve dengesini kaybedip devrildi; elindeki hassas, ipek karışımlı kumaş rollsı çamurlu su birikintisinin tam ortasına serildi.

Kumaşın üzerindeki o eşsiz motifler çamurla kaplanmış, Merve’nin haftalar süren emeği ve tüm birikimi bir anda mahvolmuştu. Yağmur hafif hafif atıştırırken, yokuşun ortasında çamurlu kumaşlara sarılıp çaresizce ağlamaya başladı. Çevre esnafı işin telaşındaydı, kimse dönüp bakmıyordu bile. İstanbul’un bu acımasız temposunda yalnız kaldığını düşünürken, sokaktaki eski bir terzi dükkânının kapısı açıldı.

Yıllardır Balat’ta terzilik yapan Agop Usta, gözlüğünün üstünden Merve’ye baktı. Hemen dışarı çıkıp kızı kolundan tutarak dükkânına aldı. "Ağlamak kumaşı kurutmaz, rengini de düzeltmez evlat," dedi babacan bir sesle. Agop Usta, hemen dükkânın arkasındaki buharlı leke çıkarma makinesini ve özel bitkisel sabunları hazırladı. Merve ile birlikte saatlerce kumaşın her bir santimini büyük bir sabırla temizlediler, kuruttular ve yeniden ütülediler.